پنجره خيال

شب ميلادم

ای کاش دمی چند به میلادم خبری به ز فراقت می آمد به مبارکبادم!

پیش ازین پسرک بود محو تماشای خیالش

که بسا در کهنه کتاب عشق نمی ماند کاغذی بی خط و بی متن

آری! در امواج مواج خیالم

همچو کودکی بودم غافل

ازین سرما

از این هق هق های بی پایان

ششمین شب بهمن ماه بود

شب میلادم

شب تنهایی غمهایم

دریغ زین یخ کرده اشکهایم

از این سرما

از این بوران

از این آشفته بازار

چه گویم زین کودکانه فانوس خیالم

کاش آنشب پشت پنجره نمی بارید باران

نه! کاش بیشتر می بارید باران

کاش امشب هم بر دلم می بارید باران

و امشب بوی باران است در تنگستان تنهاییم تنها

از سینا

نوشته ی پسرک پشت پنجره در ساعت ۱:۳٦ ‎ق.ظ در شنبه ٦ بهمن ،۱۳۸٦

پيام هاي پشت پنجره () لینک

نقشی بر برگ

آن شب سرد پاییزی که ابرها سر بر شانه هایم گذاشته بودند،
بی هیچ پیرایه ای اشک می ریختند
آن شب که هلهلۀ مرگ برگها را زیر پاهای عابران می شنیدم،
آن شب که آن طفل 6سالۀ گم گشته را دیدم،گریان،حیران و سرگردان،
آن شب که صدای پیرزن خیابان ششم داشت نوای بی هم صدایی،
آن شب که مهتاب پشت ابرهای نمناک آرزوهایم بود غمناک،
برگی از چناری کهن،چه معصومانه افتاد بر دستانم،
برگ لبخندی زد!
خنده اش مرا یاد کوچه باغ دلتنگیهایم انداخت،
چشمانم در پی چشمان خیره اش به تن زخمیش رسید
برگ را نوازش کردم
با خود پنداشتم دردش،خستگی از سرماست،
اما زخم برگ بود از درد جدایی
این بود کهنه نقشی بر برگ!
برگ را آوردم به مهمانی تنهایی شبهای اتاقم
حال شبهای فصل سرد را دیگر تنها نخواهم بود.
حال شبها، با من از مهربانی ها می گوید،
و من از یلدایی چشمان تو!!
(از سینا)

نوشته ی پسرک پشت پنجره در ساعت ۱:۳٩ ‎ق.ظ در جمعه ٧ دی ،۱۳۸٦

پيام هاي پشت پنجره () لینک

زندگی...

زندگی یعنی تابش عشق

زندگی یعنی درخت تشنه، زیر باران

زندگی یعنی بو کردن آن شاخه گل

که شبی دادی به من، از پس پهنای محبت پنهان

زندگی یعنی همان ماهی قرمز، توی داستان

در گذر از نهر بلند، بهر پرواز پرنده، بی پروا!

زندگی یعنی آواز چکاوک، سر کوی و برزن

زندگی یعنی همان کرم، که پی پوچ نبودن می بود

زندگی یعنی دستان هنرپرورِ نقاش بزرگ

در کلبه تاریک ته آن جنگل

زندگی یعنی همان پیرزنی که می آمد

از دور،

زنبیل به دست،

رد پایش خسته !

زندگی یعنی پیمودن شن های ترِ ساحل آن دریاها

درپی مروارید درخشانِ قشنگ

زندگی یعنی بالا رفتن از کوه وصال

آهنگ طلوع، بیرون از ژرفای خیال

زندگی یعنی آن پسرک - منتظر جاده ها-

انتظارش پشت پنجره، بود بی انتها، بی پایان!

زندگی یعنی شیرینی آخر شدنِ سردی آن احساسم

که به پایان آمد، با گرمی دستانت

زندگی یعنی تو ، زندگی یعنی من

زندگی یعنی منو تو -ما- با هم

(از سینا)

نوشته ی پسرک پشت پنجره در ساعت ۱٠:٢۱ ‎ب.ظ در پنجشنبه ۳ آبان ،۱۳۸٦

پيام هاي پشت پنجره () لینک

چشمان پدر:

این داستان درباره پسر بچه لاغر اندامی است که عاشق فوتبال بود. در تمام تمرینها، او سنگ تمام می گذاشت، اما چون جثه اش نصف سایر بچه های تیم بود، تلاشهایش به جایی نمی رسید. در تمام بازیها، ورزشکار امیدوار ما، روی نیمکت کنار زمین می نشست، اما اصلآ پیش نمی آمد که در مسابقه ای بازی کند.

این پسربچه با پدرش تنها زندگی می کرد و رابطۀ ویژه ای بین آن دو وجود داشت. گرچه پسر بچه همیشه هنگام بازی روی نیمکت کنار زمین می نشست، اما پدرش همیشه در بین تماشاچیان بود و به تشویق او می پرداخت.

این پسر، در هنگام ورود به دبیرستان هم، لاغرترین دانش آموز کلاس بود.

اما پدرش باز هم او را تشویق می کرد که به تمرینهایش ادامه دهد،گرچه به او می گفت که اگر دوست ندارد، مجبور نیست این کار را انجام دهد.

اما پسر که عاشق فوتبال بود، تصمیم داشت آن را ادامه دهد. او در تمام تمرین ها، حداکثر تلاشش را می کرد، به این امید که وقتی بزرگتر شد بتواند در مسابقات شرکت کند. در مدت چهار سال دبیرستان او در تمام تمرینها شرکت می کرد، اما همچنین یک نیمکت نشین باقی ماند. پدر وفادارش همیشه در میان تماشاچیان بود و همواره او را تشویق می کرد.

پس از ورود به دانشگاه، پسر جوان باز هم تصمیم داشت فوتبال را ادامه دهد و مربی هم با تصمیم او موافقت کرد، زیرا او همیشه با تمام وجود در تمرینها شرکت می کرد، اما هرگز در هیچ مسابقه ای شرکت نکرد.

در یکی از روزهای آخر مسابقه های فصلی فوتبال، زمانی که پسر برای آخرین مسابقه به محل تمرین می رفت، مربی با یک تلگرام پیش او آمد. پسر جوان تلگرام را خواند و سکوت کرد. او در حالی که سعی می کرد آرام باشد زیر لب گفت: "پدرم امروز صبح فوت کرده است.اشکالی ندارد امروز در تمرین شرکت نکنم؟"

مربی دستانش را با مهربانی روی شانه پسر گذاشت و گفت: "پسرم! این هفته استراحت کن. حتی برای آخرین بازی در روز شنبه هم لازم نیست بیایی."

روز شنبه فرا رسید.پسر جوان به آرامی وارد رختکن شد و وسایلش را در کناری گذاشت. مربی و بازیکنان از دیدن دوست وفادارشان، حیرت زده شدند.پسر جوان به مربی گفت: "لطفاً اجازه دهید من امروز بازی کنم. فقط همین یک روز." مربی وانمود کرد که حرفهای او را نشنیده است.امکان نداشت او بگذارد ضعیفترین بازیکن تیمش در مهمترین مسابقه بازی کند.اما پسر جوان،شدیداً اصرار می کرد. مربی در نهایت دلش به حال او سوخت و گفت: "باشه، میتوانی بازی کنی."

مربی و بازیکنان و تماشاچیان، نمی دانستند آنچه را می دیدند، باور کنند. این پسرکه هرگز پیش از این در هیچ مسابقه ای بازی نکرده بود، تمام حرکاتش بجا و مناسب بود. تیم مقابل به هیچ ترتیبی نمی توانست او را متوقف سازد. او می دوید،پاس می داد و به خوبی دفاع می کرد. در دقایق پایانی بازی، او پاسی داد که منجر به برد تیم شد...

بازیکنان او را روی دستهایشان بالا بردند و تماشاچیان به تشویق او پرداختند. آخرِ کار وقتی تماشاچیان ورزشگاه را ترک کردند، مربی دید که پسر جوان، تنها در گوشه ای نشسته است.

مربی گفت :"پسرم! من نمی توانم باور کنم. تو فوق العاده بودی. بگو ببینم چطور توانستی به این خوبی بازی کنی؟"

پسر در حالی که اشک چشمانش را پرکرده بود،پاسخ داد:"می دانید که پدرم فوت کرده است. آیا می دانستید او نابینا بود؟"

سپس لبخند کمرنگی بر لبانش نشست و گفت: "پدرم به عنوان تماشاچی در تمام مسابقات شرکت می کرد. اما امروز اولین روزی بود که او می توانست به راستی مسابقه را ببیند و من می خواستم به او نشان دهم که می توانم خوب بازی کنم."

نوشته ی پسرک پشت پنجره در ساعت ۱٢:٢۳ ‎ب.ظ در جمعه ٢٧ مهر ،۱۳۸٦

پيام هاي پشت پنجره () لینک

چشمهایم

چشم من بیا منو یاری بکن

گونه هام خشکیده شد کاری بکن

امروز بالاخره قراره به یاری خدا چشمهامو عمل لیزر کنم واسم دعا کنید.

ممنونم از همه کسانی که تنهام نگذاشتن تو این روزا

مامان، نی نی،زهرا،فرزاد،امین،اردلان و یاشا.

واسم دعا کنید که ایشالا :

1) کمپوت های ملاقاتی ها گیلاس باشه

2) صبح موبایل خانم ریحانی در دسترس باشه

3) لباس اتاق عمل این دفعه صورتی نباشه تورو خدا!

4) عینکم زیبامو بتونم به یه قیمت گزاف به یه دلال عتیقه تو پاریس بفروشم

5) چشمام زود خوف خوف بشن....

فرزادی اینم عینکمه (ضایمون نکنیا، عینکم همین بود دیگه)!!!!!!

در زیرخدمت دوستان اضافه می کنم که من همیشه از لنز استفاده می کردم نه عینک!

نوشته ی پسرک پشت پنجره در ساعت ٢:٠۸ ‎ق.ظ در شنبه ۳ شهریور ،۱۳۸٦

پيام هاي پشت پنجره () لینک

چه شیرین بود آمدنت!

وقتی پسرک بود تنها

شبها طولانی تر و بی معنا

وقتی در آن دشت هیچ گلی نمی رویید

وقتی در آن دوردستها غربتی بود در انتظارم

که نمی دانستم این خواهد بود آغاز یا پایانم

وقتی روزها فقط روشن بودند

می گذشتند سرد و خاکستری تر در پی هم

وقتی دیدم آن روز ظهر جوان ۲۲ ساله به گور می برند

حجله ای به غمناکی اشک مادرش بود همراهش

وقتی تنها طراوت چهره ام اشکی بود بر گونه هایم

وقتی که آن نقاش دگر هیچ نمی دید در این دنیا

تابلواش نمی داد نشان از زیبایی ها

وقتی که در پشت پنجره تنها غروب بود همراهم

چه شیرین بود آمدنت

چه شیرین بود آمدنت....

(از سینا)

نوشته ی پسرک پشت پنجره در ساعت ۱:٠٦ ‎ق.ظ در شنبه ۳ شهریور ،۱۳۸٦

پيام هاي پشت پنجره () لینک

شب ميلادم

شب برفی

نقشی بر برگ

چشمان پدر:

چشمهایم

چه شیرین بود آمدنت!